Açlığa gömdün bu canı, niye
Toprağına güzellik tohumlarını eken benim
Kardeşlerim düşman oldu yine
Her birine renklerini, yüreklerini veren benim
Yokluğun dönüştü nefretime
Varlığına sancılanan bu öfkene ilaç benim
Ellerim açtım beni duy diye
Çekinmeden söyle canım, darılmam sözüne

Uyut beni
Karanlığım uyanmadan

Unut beni
Bu varlığım yük olmadan

Çürüt beni
Şu açlığım suç olmadan

Uyut beni
Karanlığım uyanmadan

Yenildim yarattığın zalime
O zalimin bahçesine merhameti eken benim
İnandım yalancının sözüne
Gafillerin yollarını eşikte bekleyen benim
Karanlığı verdin o cahile
Güneşleri uyandırıp geceyi saran benim
Ellerim açtım beni duy diye
Çekinmeden söyle canım, darılmam sözüne